Wielkie podziękowania od ekipy przygotowującej tą imprezę idą do osób, które zaszczyciły swoją osobą marcowe pokazy. Mimo tego, że projekcje odbywały się w trzech różnych miejscach okazało się to niestraszne dla wielu z Was - wielki SZACUN dla tych, co pojawiali się w każdym z tych miejsc - ukłony po pas.

Edycja majowa będzie bardziej skoncentrowana  – jedynie dwa miejsca – Campus Cinema na którym puszczane będą: Sexmisja i Dług oraz przytulne kino w Exeter Phoenix z kolejnymi 4 filmami  - http://polishfilmfestival.exeter.pl/venues. Gwoli podsumowania: wszystkie filmy marcowe dojechały na czas, większość z nich dotarła na miejsce w najlepszym kinowym formacie - na taśmie 35mm w ciężkich jak cholera puchach.

Świąteczna karuzela rozkręciła się na dobre, ba właściwie jest prawie u swego apogeum – krótkiego; i bardzo często wydającego mi się zupełnie nie proporcjonalnym do ilości obrotów wykonywanych na minutę. Ale kręcę się razem z nią. Moje dylemat między łososiem „half price” albo karpiem na zamówienie. Na pewno zrobimy jak zwykle uszka w barszczu i śledzie z cebulą. Potem ugotuje warzywa na sałatkę. Ubiorę choinkę gdy one tymczasem ostygną; pokroje i wymieszam z majonezem oglądając w telewizji „Przyjaciół” po raz enty. Na wigilijnym stole będę miał dwanaście potraw, a indyka w Boże Narodzenie. Do „mince pie” wciąż się przekonuje.

Za oknem szaro, ponuro i do domu daleko. W kinie filmy apokaliptyczne. W kalendarzu listopad się zbliża, śmierć i martyrologia czai się zza węgła. Dni coraz krótsze, światła coraz mniej. Dżdżysta pogoda przenika całe serce, całą duszę i każdą myśl. Przeczytałem notkę, że nowy ksiądz w nasze strony przyjechał. Pomyślałem, pogadam z duszpastrzem.

Rację ma ten kto twierdzi, że inwestycja w zakup własnego przysłowiowego M3 jest dobrą lokatą. 100% racji, można to potwierdzić na wielu przykładach. Wielu polskich emigrantów przybyłych kilka lat temu do Wielkiej Brytanii zadomowiło się na tyle, aby podjąć decyzję o założeniu tu rodziny, a co idzie w parze zakupie własnego mieszkania. Dobrym przykładem jest Pan Karol:

Historia skradziona, postacie fikcyjne, bez imion w dodatku. Oni siedzieli w Fire House, we dwóch przy piwie. One stały nie opodal sącząc drinki z długich szklanek. Były trzy, wtłoczone w ściśniętym półokręgu rozglądały się na lewo prawo kurczowo trzymając słomki. Kilka razy, przez ramie szerokim aczkolwiek precyzyjne od stop do głowy, omietli je wzrokiem. Dziewczęta zachichotały. Od słowa do słowa słowiański vibre chwycił i kiedy jeden kolega na siku, drugi koleżanki do stołu zaprosił.